Nieraz trudno jest pokochać coś lub kogoś, gdy nie widzi się w nim żadnego odbicia siebie.

Słowa są warte bardzo mało, kiedy serce nie chce słuchać. Dlatego człowiek powinien być jak treść, z której fałsz został wygnany. Wówczas dopiero przemawiać on będzie w języku serca, gdyż słowa prawdy docierają do nas poprzez serce.

W no­cy, gdy ucho czułe na szep­ty, a wszys­tkie bar­wy są jed­no­licie ciem­ne Szep­tem słowo płynące na wiet­rze... Wiesz... ja tak bar­dzo, niena­widzę ziele­ni...