Już po­ra... Za­wiał led­wo od­czu­wal­ny wiatr, de­likat­nie mus­kał jej ru­miane po­liczki. To on-po­myślała, przy­był do mnie z wiat­rem, uno­sił kos­my­ki jej roz­puszczo­nych blond włosów, były tak lek­kie, z pod­niece­niem pod­da­wała się roz­koszy. Tak błogo.