Kiedyś sądziłam, że siła cha­rak­te­ru po­lega na tym, żeby być co­raz to twar­dszym, wy­robić w so­bie za­wiły sys­tem ochron­ny, który po­maga nam po­godzić się z rzeczy­wis­tością. Ale wszys­tkie me­tody kształto­wania cha­rak­te­ru wy­latują przez ok­no, kiedy od­kry­jesz, że nie ma już żad­nych prawd... a przy­naj­mniej ty już żad­nych nie dostrzegasz.