Wśród posągów z obłoków widzę pa­mięć, którą prze­mil­czał czas. Ra­my por­tretów ze wspom­nień tak jak w nieba głębi, w mych źre­nicach ut­rwa­lone. Ko­lum­ny ra­ju układają się w pos­ta­ci cień, której dusza sze­leszcząca od niebies­kich is­kier, od słów jak skrzy­deł trzepot.