Cza­sami ludzie zacho­wują się jak upadłe anioły, wstępują na dro­ge ciemnosci... ważne żeby umieć w od­po­wied­nim mo­men­cie rozłożyć skrzydła i wznieść się po­nad mrok.

Miłością trzeba się opiekować, tak jak swoim dzieckiem, by się nie zaziębiło, nie zwariowało, nie zgubiło się, nie rozchorowało, nie zobojętniało.

Najpiękniejsze życia chwile są jak tańczące anioły.

Przy­jaciel nas tyl­ko zaopat­rzy pod­czas wal­ki byśmy się nie pod­da­li a nam tak nap­rawdę pot­rzeb­ne jest wspar­cie w pos­ta­ci kochającej nas skrzydlatej osoby.