Wios­na idzie siedzę tam na mok­rej zim­nej ziemi pod naszym drzewem czuję za­pach wiosny już nie tak świeży jak kiedyś psu­je się jak wszys­tko tu

więc zakłada szpilki za­pina mankiety to­pi zależność z pod­muchem wiosny znika

To właśnie jest wspaniałe w malarstwie: można przywołać coś, co się utraciło i zachować to na zawsze.

Bo wreszcie przyszedł maj, zrobiło się gorąco. Ktoś teraz o mnie dba, przeszłość upiłam słońcem, tylko słońcem, całym słońcem. /z rep. Varius Manx/

Wsi spokojna, wsi wesoła super Cię mieć dookoła.