Ucieka, błąka się i ukrywa; chciało już zostać, znów się podrywa. Jak nuta rzewna, lekka i tkliwa, to bardzo szczera, to znów fałszywa.

Two­je życie to pięcioli­nia, Ty jes­teś kluczem wioli­nowym- zaczy­nasz wszys­tko sam. Jes­teś ryt­mem w swo­jej drodze do szczęścia.

Bo jesteśmy na tej Ziemi, chwilkę bardzo krótką, więc starajmy się, by ona była dla nas - barwną nutką.

Bo mu­zyka jest wte­dy, gdy już pier­wsza nu­ta przys­pie­sza bi­cie ser­ca i wy­wołuje gęsią skórkę. Na twarzy po­jawia się uśmiech, a oczy błądzą po nieboskłonie.

dźwięki sze­les­tem prze­biegną po pięcioli­nii nuty ciszy szu­kając swe­go miej­sca pod kluczem bojąc się drżeniem ut­ra­ty wol­ności

W smut­nej to­nac­ji miłości do wzruszeń pięcioliniowych, dało nam życie zam­knięte gdzieś w takt,metrum, w po­koju pod kluczem wiolinowym.