Two­je ręce wokół moich bioder. Two­ja twarz na mo­jej pier­si. Czuję ciepło twe­go od­dechu, kiedy mówisz do mnie. Two­ja roz­pa­lona skóra parzy mnie przez cien­ki ma­teriał noc­nej koszu­li. Mo­je ciało drży. Nie po­win­no, bo ty nie możesz się do­wie­dzieć, jak strasznie za tobą tęsknię.

“Sztuka życia polega mniej na eliminowaniu naszych problemów, a bardziej na rozwijaniu się dzięki nim.”

Tak , da­je so­bie spokój , na­reszcie a może i niepot­rzeb­nie ale mnie to już bo­li . Bo­li mnie coś in­ne­go , ta obojętność z którą strasznie przeg­rałam i nie umiem so­bie z nią po­radzić .