Wszystko zostało wymyślone z wyjątkiem tego, jak żyć.

Ku górze tak spoglądam Sa­mot­nie myślę sobie Co przy­niesie jutro?! Chy­ba od­dam się w niewolę

Za roz­marze­niem, kiedy wpat­ry­wałam się w Ciebie. Za wzrusze­niem, gdy mówiłeś mi jak bar­dzo mnie kochasz. Wreszcie za tym uczu­ciem, które niektórzy na­zywają „mo­tyl­ka­mi w brzuchu”…

Po­wiedz mi ...co mam zrobić które mu­ry po­win­nam zburzyć od­bi­jamy między sobą słowa rusza­my w przód i w tył słowa lecą jak sztylety zmęczo­ne sto­py nie wiedzą gdzie iść zniszczo­na dusza, wiel­ka pustka ale wiem, że la­to wróci pew­ne­go dnia.