Człowiek który prag­nie żyć w ciem­ności mu­si fun­kcjo­nować jak kret, który radzi sobie pod gruntem.

Szu­mią liście wiśni, cze­reśni i śli­wy nad na­mi. Między porzeczka­mi kret norę ob­sy­puje cichut­ko. A my w pie­szczo­tach płyniemy sa­du ta­jem­ny­mi fa­lami. W za­ciszu al­ko­wy zacza­rowaną miłością i do­tykiem łódką.

"Gdy we wrześniu krety kopią po nizinach, będzie wietrzna, ale lekka zima"

A ja mu dziękuję za odwiedzinki, już dość namieszał mi w ogrodzie !

Dyszka za cierpliwość albo szczęście :) Gratuluję.

I krecik wystawił nosek do opalania :)