Później jed­nak budzę się w świecie rzeczy­wis­tym... gdzie tęcza ry­sowa­na jest sza­rymi ołówka­mi, a niebo jest czar­ne od chmur... i nie wi­dać na­wet naj­mniej­sze­go pro­myka słońca... a naj­bliżsi bez os­trzeżenia wbi­jają nóż w ple­cy...