"Mówcie pa­cie­rze! - krzyczy pros­to­ta - Tu je­go dusza być; mu­si. Ja­sio być; mu­si przy swej Ka­rusi, On ją kochał za żywo­ta!" I ja to słyszę, i ja tak wierzę, Płaczę i mówię pa­cie­rze. "Słuchaj, dzieweczko!" - krzyk­nie śród zgiełku Starzec i na lud za­woła: "Ufaj­cie me­mu oku i szkiełku, Nic tu nie widzę do­koła.

Wy­muszo­ne łzy nie są oz­naką słabości.