Bo myśl ile mogę jeszcze znieść, przyp­ra­wia mnie o dreszcze. Mi­mo to jeszcze wie­rze i mam nadzieje, że no­wy dzień coś zmieni. Że kiedyś nie będę żałował i z uśmie­chem odejdę do krainy cieni.

Bo­gac­two to nie wy­rażało się jed­nak w pieniądzach, a w oso­bie, która zaw­sze była u je­go bo­ku. Jej oczy, us­ta, włosy.. cała ona i jej wnętrze sta­nowiły bez­cenną war­tość, ja­kiej nie od­dałby za żad­ne skar­by świata.