Mu­sisz so­bie pomóc. Po pros­tu uśmie­chaj na przekór wszys­tkiemu, co spra­wia Ci przykrość. Po­pat­rz, uśmie­chnij się do płaczące­go nieba, a zaświeci słońce.

W Twoich oczach is­tnieje świat. Twój włas­ny pełen smutków i ra­dości. Twój świat jest piękny i smut­ny za­razem. Lecz, gdy spoj­rzysz głębo­ko w oczy uj­rzysz duszę, to ona czy­ni nas tym kim jesteśmy.