Za­mienię każdy skarb mój Na je­den uśmiech Twój Niech złota chwi­la radości Na Two­jej twarzy zagości

Jeszcze parę lat te­mu, kiedy byłem młod­szy, zaw­sze myślałem, że jes­tem kimś wyjątko­wym. Że przyj­dzie mi do­konać ja­kiś ważnych czynów, narzu­conych przez przez­nacze­nie. Te­raz zos­tała tyl­ko pus­ta egzys­ten­cja dla sa­mego fak­tu egzys­ten­cji.