wzbi­jam się jak wolny ptak w przestworza na oczach chci­wie wpat­rzo­nego tłumu, ocze­kujące­go upadku. Gdy spa­dam, tyl­ko kil­ka person wy­ciąga dłonie, by mnie znów popchnąć A gdy ich brak i upadam... Nie boję się - niech szydzą. Ci na do­le i tak zos­taną potępieni.

Jeden z najpiękniejszych myśliwych.