Miał ochotę wyjść ze swego życia tak, jak się wychodzi z domu na ulicę. /Milan Kundera/

I kiedy życie sza­rością zaj­dzie, wezmę spa­kuję wa­lizkę i wy­ruszę w podróż w poszu­kiwa­niu ko­lorów tęczy.

Po śniegu, w zimie Jak wa­riat szu­kający kwiatów Ja szu­kam ukojenia W obumierających Resztkach Przyrody Wszys­tko się kończy Nic więcej nie ma Umarły Mo­je marzenia Mo­je ser­ce umarło Z nadmiaru…. Chłodu…