Szczerość, podobnie, jak zaufanie, musi mieć margines ograniczenia. Łatwiej wówczas przyjąć cios.

Zma­gamy się z tęsknotą za ty­mi, którzy nie tęsknią za nami. Życzy­my so­bie cza­su, choć on nie chce po­dać nam ręki. I wciąż prag­niemy pow­ro­tu tych, którzy zra­nili najbardzie...z­ba­wieni marzeń z kruchą nadzieją wy­powie­dzianą szep­tem, wie­rzy­my w cud, choć cud nie chce uwie­rzyć w nas...

To nie wygląd, nie cha­rak­ter, ani wi­zeru­nek - to czy­nami pra­cujesz na szacunek.