Nieustannie karm swoją duszę nowymi rzeczami. Książkami, muzyką, czymś, co cię inspiruje do rozwoju.

Książki oddane na makulaturę dowodzą, że cierpliwość papieru ma swoje granice

„Książko podarta! Niejedną tobie rzuciłem obelgę, A dzisiaj każda twoja karta Słodkim wspomnieniem rani…”.

Życie jest jak książka. Każdy z nas codzien­nie pisze jej no­wy rozdział.

Książki mają dusze, dusze tych, którzy je piszą, którzy je czytają i którzy o nich marzą.

Nie pa­mięta­my o nich dopóki nie upadną - lecz gdy już to zro­bią, jest za późno, aby je pod­nieść i us­ta­wić tak jak były kil­ka dni, ty­god­ni, miesięcy a na­wet lat te­mu - ten trzask upa­dającej książki lub sze­lest osu­wające­go się ub­ra­nia to os­tatni krzyk naszych małych war­tości i niewin­ności.

~ Każdy z nas piszę własną Książkę. - dzieloną na Dra­maty i komedie.''

Zawsze trzeba być ostrożnym z książkami i z tym, co w nich jest, bo słowa mają moc zmieniania ludzi.

Książka to rzecz niesamowita. Im jest lep­sza, tym bar­dziej burzy nam porządek dnia, ma­my wyrzu­ty, kiedy jes­teśmy zmusze­ni ją odłożyć. Snu­je swoją his­to­rię w ta­ki sposób, że niemożli­we sta­je się, aby świat przed­sta­wiony przez książkę, nie mógł is­tnieć naprawdę. Książka wyg­ry­wa kon­ku­ren­cję z fil­mem, nikt tak bo­wiem nie pot­ra­fi mówić o uczu­ciach, a co więcej, o myślach, jak książka.

Tros­ki uczą od­czu­wać spokój jak szczęście.