Zaw­sze, od kiedy pa­miętam, marzyłem o la­taniu. Ale nie z tych po­wodów co wszys­cy. Nie, żeby poczuć się jak ptak, zwie­dzać przes­tworza, czuć pęd wiat­ru, czy widzieć wszys­tko z góry. Nie. Mi się po pros­tu zaw­sze cho­ler­nie nie chciało chodzić.