Wraz z przychodzącym po­ran­kiem pod­no­si sie kur­ty­na w teat­rze mo­jego życia. Każdy na­pot­ka­ny człowiek to widz, dla które­go zakładam maskę, aby grać życiową rolę. Tyl­ko przy To­bie czuję się swo­bod­nie, przy To­bie jes­tem sobą, dla Ciebie zciągam i odkładam maskę, ... przy To­bie ..., dla Ciebie ... żyję!