Pozostań lato Odchodzi powoli uwielbiane lato, drzewa szumią smutno żółtymi listkami. Chłodniejsze poranki i markotniej kwiatom, gdyż o wschodzie słońca płaczą rosy łzami. Jeszcze tylko w sadach jabłka się rumienią, zanim czyjaś ręka włoży je do kosza. Lśnią fioletem śliwy, rosnące w półcieniu, a złociste grusze do serc ciepło wnoszą. Po fali opadów, burz i gradobiciach, nastąpiła cisza i rozejm w przyrodzie. Skaleczone drzewa wracają do życia, na szczęśliwej drodze, uśmiecha się człowiek. Pożegnajmy lato, ujmij moje dłonie, popatrz prosto w oczy nie pragnę nic więcej. Zanim babie lato oplecie nam skronie, i siłę uścisku stracą sprawne ręce.

To tylko niestety parodia obrazu J.Chełmońskiego.