Kar­to­nowy świat zam­knięty w przez­roczys­tej butelce. Skom­pli­kowa­na w swej pros­to­cie kon­struk­cja ideal­nej przestrzeni. Pa­tyko­waci ludzie o złożonej osobowości. Wyima­gino­wana przez ma­terializm rzeczywistość. I ja, z opaską na oczach poszu­kująca miej­sca dla uczuć.

Ona i on. Niepo­dob­ni do siebie i nierozłączni, będą wkrótce dla siebie stra­ceni. Nie roz­staną się z sobą, zat­racą jed­no w dru­gim. Jak na kar­tach do gry, gdzie dwie od­wróco­ne do góry no­gami pos­ta­ci są złączo­ne pośrod­ku.