" WIOSNA " Słońce zakreśla kręgi coraz szersze I świeci w górze, że aż serce rośnie, O czymże przeto można pisać wiersze,Jak nie o wiośnie. Sztubak - żółtodziób i stuletni zrzęda.Uciekł od stęchłych domowych pieleszy I po ulicach dzień się cały szwenda,Słońcem się cieszy. Wtulony w puchy puch zimowych szatek, Długi, bez końca, niby klucz żurawi, Sznur dzieci w wózkach, nianiek, bon i matek W słońcu się pławi. Uśmiech rozkoszy spływa z warg purpury, Gdy ktoś miłości szepce pieśń radosną I patrzy w oczu cudowne lazury.Hej, wiosno, wiosno! Wszystkich, o wiosno, do marzeń kolebie Światło promieni u twego powicia. Lecz najszczęśliwszy ten , co ma prócz ciebie I wiosnę życia.