Ak­sa­mit­ny mrok jest je­dynym to­warzyszem, wy­leniały miś leży w kącie porzu­cony tuż za­raz obok zam­kniętej sza­fy – tam gdzie biały szlaf­rok cze­ka scho­wany.

Wlecze się za mną przez marzeń las. Przyjaźń spotykam, zwątpienie sieje. Gdy mijam miłość, chłonąc jej blask, Nie łudź się mówi i w głos się śmieje.