Słowa kiedyś zapomniane. Wracają, jak te liście z drzewa. Opuszczonych kasztanów stos. Samotny ptak, cicho śpiewa. Dnie krótkie, noc króluje. Mrok, otulony jesiennym szalem. Noc, gwiazdy po niebie rozsyła. Księżyc budzi się z żalem .

Nastroszył czubek, otworzył dzióbek, pieśnią miłosną kusi, może go jakaś panna usłyszy i do milczenia zmusi.