Koziołek Matołek Będą stopniować obawę! Będą nawet gryźli trawę! Będą szczytów szukać w dołkach, żeby obronić Matołka. Koziołeczek z Pacanowa nie wie jak ma się zachować. Walił już rogami w ścianę. Wie, że karty ma przegrane. Laur włożył na swe skronie. Był już tam, gdzie kują konie. Cmoknął się z ruskim niedźwiedziem, ale to za mało w biedzie. Szukał pochyłego drzewa. Obiecywał komu trzeba, lecz nie był roboczym wołem. Wszyscy znają go - Matołek! Po szerokim pytał świecie: Co się teraz ludziom plecie? Nic nie zyskał - nie ta głowa! Czas wrócić do Pacanowa!

Raz pe­wien chłopiec, dwie młode panienki. Klepnął trzy razy, w czte­ry literki. Z piątki w twarz dostał, sześć ra­zy w policzek. Siódme­go uniknął, bo ko­ziołka fiknął.

Wielki jak brzoza, a głupi jak koza.

Choćby koza biała - byle posag miała;

Była sobie kózka biała, co na drzewo wciąż skakała, mama zawsze jej mówiła, nie rób tego - jesteś mała. Ale kózka, z małą bródką, wcale mamy nie słuchała, bo gdy tylko była sama, to na drzewo wciąż skakała. Mama, koza doświadczona, wciąż swą córkę ostrzegała, moja córko - słuchaj starszych, ale kózka nie słuchała.

Gdyby kózka nie skakała, toby nóżkę w szpilki ubrała.

Ale jestem ładna, widziałam się w lustrze.

Weszła koza na drabinę Czterema nogami. Zaczepiła się o szczebel Krzywymi rogami.