We czwartek, to skrzat był mistrzem, Zżarł mi dwie kanapki, nie było ich w tornistrze. A w piątek to czułam od ranka samego, Że skrzat coś nabroi...o rany ! Dlaczego ?

To idzie do mnie. To idzie do mnie i Ciebie. Od urodzenia co krok codziennie mamy tu mniej siebie. Co doświadczenie, wkładamy na siebie kolejną warstwę, maskę tarczę, plaster, nie da się być przecież dzieckiem zawsze.

kiedy dzień się rodzi śpiewnym rytmem oczy unoszę jak dziecko najcudowniej tanecznym krokiem od podnóża ziemi aż po wyżyny nieba słonecznie

W pięknym lesie, gdzieś na świecie, mieszkał sobie mały skrzat. Ma czapeczkę, ma kubraczek, tak wędruje maluch w świat.