Z Ziemią krążymy wokół Słońca jak drzewo morze głaz, jak bazalt czarny i spokojny co najmniej milion lat, z wodą niebieską i zieloną z głową nad śmiercią zamyśloną, z nie rozpoznanym a koniecznym w miłości małym smutkiem serca, ze ścieżką którą odchodzimy z listem wrzuconym po rozstaniu, zamiast na poczcie w skrzynkę szpaka, z miłością która przeszła obok samotni razem i osobno, tylko jak z tobą dotąd nie wiem drżę że zostajesz z tym cierpieniem, co krąży tylko wokół siebie. ksiądz Jan Twardowski Odpowiedz