Jes­teśmy jak stat­ki zma­gające się ze sztor­mem. Wal­czy­my z fa­lami, lecz one i tak wdzierają się pod pokład, krop­la po krop­li odkładając sól w zęzie.

Człowiek bez marzeń tkwi w miej­scu, niczym sta­tek na mieliźnie.