Rzad­ko się uśmie­cha, zwyczaj­nie nie ma do te­go po­wodów. Nor­malny człowiek w je­go sy­tuac­ji już daw­no by się pod­dał, zre­zyg­no­wał, za­kończył swo­je życie.

I właśnie tym zaw­sze zwra­cał na siebie uwagę. Swoją obojętnością. Tym zim­nem w oczach gdy na ko­goś pat­rzył.