Kiedy ci smutno i źle, spacerujesz i rozmyślasz, a potem zapominasz.

Podążaj za swoim wewnętrznym światłem księżyca, nie ukrywaj szaleństwa.

Noc - to ona zdejmuje z naszej twarzy maskę, którą nosimy za dnia, to ona pozwala łzom swobodnie płynąć, a myślom robić mętlik w naszej głowie..

Mieliśmy ra­zem pat­rzeć na księżyc... Pat­rzę sama... Mieliśmy ra­zem marzyć o ko­loro­wych złudzeniach... Marzę sama... Mieliśmy ra­zem budzić się każde­go ranka... Budzę się sama... Mieliśmy ra­zem tworzyć "NAS"... Tworzę swo­je "JESTEM"... Mieliśmy ra­zem ukoić swo­je zra­nione serca... Cier­pię sama... Mieliśmy ra­zem od­na­leźć nadzieję... Szu­kam jej sama

Księżyc od­chodzi gdy widzi nasz płacz.

Każdy człowiek jest jak Księżyc. Ma swoją drugą stronę, której nie po­kazu­je nikomu.

Nocą,obar­cza­my księżyc swoimi spoj­rze­niami, nie myśląc o tym, jak go bar­dzo zawstydzamy...

Zero zachowanych proporcji. Nie podoba mi się, wyszło karykaturalnie. Prawie jak ja (choć karykatura ze mnie większa).

Jaka wystraszona a może zawstydzona:)