O, Je­zu-mówiłam w duchu- co ten człowiek ciemnooki w so­bie ma? Nie… Muszę już iść!”

Je­go ciało zaczęło wy­doby­wać swe­go rodza­ju ciepło, które dla moich kości było czymś królew­skim, ucztą, jak­by liźnięciem niebiańskich płomieni.

Zaj­rzałam w je­go ciem­ne oczy, które mi­gotały w różnych od­cieniach złota i sreb­ra.

wzrok wspom­nień - da­leka przeszłość licha gdzie Bóg ude­koro­wał mo­je życie czy ja - sam człowiek ?

Cze­mu w tym świecie tak piękne war­tości się zacierają? Cze­mu dro­gi Boże tak słabo ludzie ufają...?