Szepnął wiatr jesiennym liściom: „Wnet umierać przyjdzie pora.” Ich uczucia rozmaite wyraziły się w kolorach. Jeden liść pomyślał sobie-wkrótce z ziemią się zjednoczy. Odtąd brązy kasztanowe oglądają nasze oczy. Drugi płakał zrozpaczony: „Nie chcę iść w krainę cieni!”. Serce mu krwawiło strasznie, aż się cały zaczerwienił. Trzeci myślał: „Pójdę w Słońce!”, więc jak ono lśni złociście. Brązem, złotem i purpurą mienią się jesienne liście. Kalina Beluch

W pokoju na stole stoi świeca i lampa naftowa co zapalisz pierwsze? - Zapałkę