Wiersz poświęcony pamięci Zbigniewa Herberta Zakładnik lepszej przyszłości Widział świat jakim jest, Nie jakim chciał by był. Stąd melancholia treść Przeszywa. I biały styl. Słuchając fałszu wokoło, Słyszał tylko prawdę. Tak pan Cogito z pokorą Podjął swoją walkę. Orężem mowa i dziedzictwo, A przeciw – plaga umysłu. Przeklęty wiek wszystko Niszczył. Także jego Mistrzów. Choć ten okres zasadzką Był niechybnie dla artystów wielu, Ratunkiem że nierzadko Myślał o Odkupieniu. Gdy oni na kolanach pełzali, On – człowieczeństwa ostoja. Jakżeż inaczej? Wyprostowany. Cogito i pióro – rycerz i zbroja. Zawsze na przeciw tej dziczy, Niezłomny i wieczny. To rachunek ostateczny – Tylko on się dla niego liczył. W trudzie swego losu – dumnie. Godność swą zabrał do grobu. Wrogom pozostawił wybór sposobu, W jaki chcieliby umrzeć. Paweł Pytel

Każdy facet ma coś z rycerza... zakuty łeb:)

Wawel na wzgórzu ożywa wśród ciszy postacie dziwne gdzieś przemykają już ucho moje szczęk zbroi rycerza słyszy i głowy męskie co pieśń śpiewają.

Uśmier­cający marze­nia , og­ra­biają przyszłość.