Już za oknem śniegu płatki Lecą z nieba niczym puch, Nikt domu niczym klatki, Nie opuszcza, zamarł ruch. Na ulicy rosną zaspy, Śniegu wciąż przybywa nam, Dzieci lepią już bałwany, Sanki ciągną już co sił, Każdy maluch roześmiany, Gdyż śnieżkowej wojny wir, Wciąga coraz nowe to osoby, To zabawy nadszedł czas. Mróz siarczysty nosy gryzie, Nie odpuści teraz nam, W końcu zima jest na dworze, Teraz on jest panem tam. Rządzi teraz pan lodowy, Tak więc strzeżmy dzisiaj się, Żeby zimnym tchnieniem swoim, Nie zamroził naszych serc

Przyjaciel - to nie znajomy, to część naszego życia.

"Stoi bałwan w kapeluszu Nic nie słyszy, nie ma uszu Ślepki z węgla, patrzą krzywo Krzyś ulepił takie dziwo"

Gdy wychodzimy z samego rana, Ulepić w parku wielkiego bałwana, Ja, mama, tata, no i mój brat, Pokryty śniegiem jest cały świat. Bierzemy garnek, marchew, guziki, Po drodze tata znajduje patyki. I choć niecierpliwi i pełni zapału, Śniegowe kule lepimy pomału.

Sprzątanie w domu,w którym dorastają dzieci,jest jak odśnieżanie chodnika zanim przestanie padać...:)

Zawsze, ilekroć uśmiechasz się do swojego brata i wyciągasz do niego ręce, jest Boże Narodzenie...:)

Ulepiły sobie dzieci ze śniegu bałwana, Gdy ich mama na podwórze wypuściła z rana. Nos i oczy dały z węgla, a ręce z patyków, Toż to śmiechów na podwórzu, radosnych okrzyków!

Przerost ambicji nad mądrością w niektórych bałwanach zbyt często goszczą :)

Sa­mot­ność jest wte­dy, gdy wychodząc zimą na dwór nie masz z kim ule­pić bałwana... 

"Im jaśniej się wyrażamy, tym bardziej słowa stają się niebezpieczne."