Aż raz po paru dniach. Panicz siadł w swoje sanie. Wtem usłyszał szeptanie. Za krtań chwycił go strach. Wśród białych, śnieżnych pól. Ona cicho leżała. Na wpół żywa, zsiniała. A w jej oczach lśnił ból. Pan spojrzał na nią z góry. Zrobiło mu się żal. Zły trochę i ponury. Odjechał w siną dal. A gdy mrok nieobjęty. Na śpiące miasto legł. Dziewczyny trup zmarznięty. Przysypał miękki śnieg.

Dziki, głodny, zmarznięty. W dwa konie, saniami, w ciężkim baranim kożuchu związany, w walonkach, z kocem na kolanach, Wsłuchany w zgrzyt metalu, drewna i śniegu, w odgłos z pod kopyt, w koński pot dymiący ,na kłębie i gorąca zimowa herbatka w gębie .

coś pięknego

Spod kopyt lecą skry, zmarznięta ziemia drży, dziewczyna tuli się, z kopyta kulig rwie, hej kulig rwie.

Juz nie długo, nasze dzieci,konie na obrazku bedą oglądać

Kiedyś były takie zaprzęgi ale teraz to już rzadkość, może gdzieś je można spotkać

W moich stronach można takimi saniami zamówić kulik w Fojutowie tam gdzie rzeka płynie góra A kanał dołem piękne miejsce polecam

Gdzie podziały się te czasy, kiedy konik gnał na przedzie, a dzwoneczki oznajmiały, że kuligiem radość jedzie? Dokąd odszedł w ciepłej szubie, ten co lejce trzymał w dłoni i potrafił po mistrzowsku dopingować trójkę koni?