"Pewnego razu rozstać się przyszło na jakimś dworcu, może nad Wisłą, komuś kto w życiu widział już wszystko z własną walizką. Zjechali razem chyba pół świata. Siekły ich mrozy, grzały ich lata. On na walizce rany wciąż łatał. Za łatą łata. Nosił w niej rady jeszcze od matki. Były tam wiersze i polne kwiatki. Lecz nie pojadą w swój rejs ostatni takie manatki. Bo przyszedł pociąg prosto do nieba. Powiedział stary: Kochana przebacz. Po co mam w niebie chodzić z walizką? Tam mają wszystko." A. Sikorowski Odpowiedz

Oprócz wspomnień , w tych walizkach nic już więcej się nie zmieści :( Odpowiedz