Smutno?... Ach nie, nie, nie! Ani cienia. Zajęta jestem, rosną mi kwiaty zmęczenia, jak szybom kwiaty mrozu; już się zaczynają puszyć, pęcznieć, już zakwitają. Nie wolno się wtedy ruszać, nie trzeba się cieszyć ani, broń Boże, wspominać, zaraz pąki i liście przepadną, nie będą się mogły rozwinąć. Zabronione są mocne melodie, żadnego nie można wymówić imienia, bo ujdą w pustkę, jak woda w powietrze, bezładne jak czasem wspomnienia. -K. Iłłakowiczówna. Odpowiedz

"Takich trzech jak nas dwóch to nie ma ani jednego" Odpowiedz