Wszyscy znajomi wydawali mu się sprytnymi oszustami, pozbawionymi uczuć. Obcymi w gumowych kombinezonach i maskach jego przyjaciół.

Czego człowiek się boi, to jednocześnie też przyciąga. /Sándor Márai /

Pat­rząc w ok­no nie zaw­sze widzi­my swo­je odbicie.../z netu/

Ech, życie moje daj, dorosnąć! Daj też nadzieję, że potrafię! To, co przegrane z butów strząsnąć i nie odpinać reszty zapięć.

Kostucha stuka w okienko.