Zabijanie roślin Tego roku odkryłam zalety roślin jako towarzyszy życia: nie kłócą się, nie żądają zbyt wiele, nie wałęsają się do trzeciej nad ranem okłamując cię potem, gdzie spędzili czas. Nie mogę się zdobyć nawet na przesadzenie tego bluszczu i tego smutnego kaktusa lub choćby na przeniesienie ich latem pod drzwi ganku, gdzie żyłoby się im z pewnością lepiej. Daję im opieszale łyk wody - i to wszystko. Zastanawiam się, czy podejrzewają że jak Hamlet całymi godzinami, dniem i nocą, zaprawiam się do morderstwa patrząc na stosy śmieci i kupy kompostu, jak na przyszłe groby. Prawdą jest, że jeśli pozwolę im żyć, przetrwają i dawać będą jałmużnę ubogim: miłe powietrze, wspaniałe kwiaty, przykład przetrwania. Odpowiedz