życie człowieka opi­sują czy­ny, a nie słowa rzu­cane na wiatr, ulot­ne i nic nie warte

Ludzie są jak wiatr. Jed­ni lek­ko prze­lecą przez życie i nic po nich nie zos­ta­je, drudzy dmą jak wichry, więc zos­tają po nich ser­ca złama­ne, jak ja­kieś drze­wa po hu­raga­nie. A in­ni wieją jak trze­ba. Ty­le, żeby wszys­tko na czas mogło kwitnąć i owo­cować. I po tych zos­ta­je piękno nasze­go świata...

Niektórzy ludzie są jak wiatr, tak szyb­ko się zmieniają.

W najgłębszej sa­mot­ni na­wet wiatr wieje Ci w oczy.