Przyjaciele są jak ciche anioły, które podnoszą nas, kiedy nasze skrzydła zapominają, jak latać.

Pani piękna w swej urodzie, szły aniołki dwa na przodzie, one też jej zioła, rwały i naręcze podawały.

Gdyby tak kiedyś nam się zdarzyło że w życiu wcale zmartwień nie było a los przynosił cudowne chwile czas by upływał jak w bajce mile sny kolorowe jawą się stały szczęśliwy finał marzenia miały cudowne wiosny lata cieplutkie złote jesienie zimy króciutkie aby nam zawsze wesoło było codziennie słońce na niebie lśniło nocą błyszczało gwiazdek miliony każdy był zdrowy zadowolony świat wtedy stałby się cudnym rajem kochali byśmy siebie nawzajem szczęście mieszkałoby zawsze z nami a my będziemy tu aniołami.

Boze, w którego nie wierzę... Pomóż! Ratuj swoje zwierze... Zostaw mnie! Nie opuszczaj gdy rozpacz bierze... Strac! Odpłac złem! Zapłacę! Za co? Strac mnie!!! Bo ja tracę... Zabij! Wyciągnij rękę bladą... Tę żadną! Anioły śmierci...odjadą...

Anioły nie muszą widzieć, aby wiedzieć, w przeciwieństwie do ludzi, którzy nawet widząc – nie wiedzą. /Dorota Terakowska/

Aniele Boży, Stróżu mój, Ty właśnie nie stój przy mnie jak malowana lala, ale ruszaj w te pędy, niczym zając po zachodzie słońca... /ks. J. Twardowski/

Anioły nie pta­ki - nie od­la­tują do ciepłych krajów. Pil­nują nas, czy mróz, czy skwar!