„Żółte forsycje zielona trawa Ptaszek zakwili fajna to sprawa Długie spacery ciepło na dworze Jakże jest miło nam o tej porze Choć trochę siąpi oraz powiewa Zazieleniają się wkoło drzewa Pora to piękna wciąż zaskakuje Każdy na swojej skórze to czuje.”

W lesie narobiła szumu i hałasu wiele sypnęła bielą na poszycie aż zawilce zakwitły dumnie śpiące dotąd w ukryciu. Zawróciła na pole popatrzyła na smutne słońce i szare niebo musnęła delikatnie błękitem aż w nie wstąpiło nowe życie. Do ogrodu wpadła na chwilę jakby od niechcenia każde drzewo oddechem swym ogrzała i pączkami je obsypała. Pochyliła się nad forsycją i magnolią uśpioną widząc ją obsypały się żółcią i różem z radości. Przemknęła ulicą cicho aż ludziom cieplej się zrobiło zauważyli że wreszcie przyszła i w ich sercach radość rozbłysła

Pięknie wyszła Ci ta forsycja, a wcale nie uważam, że łatwo ją korzystnie sfotografować. Kto nie wierzy, niech sam spróbuje.