Mówią,że są takie kraje. Gdzie są inne obyczaje. Chyba tam może mężowie. Więcej sensu mają w głowie. Tylko to nie u nas wcale. Gdzie to cymbał na cymbale. I gdzie wszyscy .z ciałem,duszą. Pod pantoflem siedzieć muszą!.!

Bedę zatem jak babunia. Jak ciotunia,jak mamunia. Jak są moje trzy stryjenki. Jak bratowa i wujenki. Bo nikt nie może bez zony. Być tu samopas puszczony. Wszystko to mając na względzie. Mój mąż pod pantoflem będzie!.

Mój dziadunio był bibułą. Tatko wielkim safandułą. A reszta ,albo leniuchy. Albo też pasibrzuchy.

A dla czego?, kto zapyta. Oto prawda jest niezbita, Którą następnie przełożę. Ze inaczej być nie może. Bo u nas ludzi niewiele. Jak nie wół,to pewno ciele. Jak nie baran,pewno jagnie. A każdy pantofla pragnie!.

Pod pantoflem .mój dziadunio. pod pantoflem .mój tatunio, pod pantoflem .trzech stryjaszków, pod pantoflem .dwóch wujaszków, Pod pantoflem .to nie plotki, nieboszczycy. mojej ciotki, pod pantoflem .wszyscy,wszędzie. Mój tez pod pantoflem będzie.

Prawdziwa kobieta jest jak dobry szewc, bo nawet z kozaka zrobi pantofla.

Pantofelek szczęścia wpisany w bajkowy scenariusz.