Wciąż sta­ram się ro­bić ludziom na złość, wciąż pluję ja­dem, wciąż nie za­myka mi się gęba, nie za­myka mi się mózg. Jed­na klep­ka, dwie, al­bo wszys­tkie. Ta­ki już mój urok, ale wciąż jes­tem na­jukochańszym stworze­niem na ziemi.