Słońce świeci i wieje wiatr na równinie, gdzie idę. Jestem stary, dziwaczny cały, od wielu lat tak wędruję. Co to za szare zaniedbane gospodarstwo, zamknięte z końmi i leżące na odludziu? Czemu służy ten dom? Cała ziemia jest moja, gdzie wędruję na wietrze i w słońcu. W lesie między splątanymi czerwonymi liśćmi wiatru zmęczone siły się układają, słońce błyska między konarami i młode wiewiórki tu biegają. Cały dzień rozbrzmiewała z fletu melodia, wciąż ta sama i ta sama, zanurzona w wietrze, lecz lasem osłonięta, aby być lepiej słyszana. Taka zabawna dur-melodia, ale grana w skarżących się mollach przez samotnego jesiennego wędrowca przy innych faunach i trollach.