Tyle ciepła w myślach życzę, ile kropli deszcz przynosi. Optymizmem niech napawa i nadzieje w serce wnosi.

"Były sobie dwie krople deszczu. Jedna powiedziała: - Ja zawsze spadam na brudne ludzkie buty, na smutne, zdeptane pośpiechem chodniki, na zapomniane dachy domów. W najlepszym razie spadam na ludzkie policzki, ale oni wtedy jeszcze bardziej płaczą i potem sama już nie wiem, czy jestem kroplą deszczu, czy łzą. - A ja zawsze spadam na zieloną trawę, na pachnące wiatrem ludzkie włosy, spadam w otwarte dłonie i na uśmiechnięte policzki. – Powiedziała druga. - Masz szczęście, chciałabym choć raz być kroplą radości – westchnęła pierwsza. - Och, ale spadam też na brudne ludzkie buty i wtedy obmywam je z kurzu codzienności tak długo i starannie, aż noski zaczynają lśnić i z nadzieją patrzyć w przyszłość, spadam na codzienne chodniki, które karmią rutyną: praca – dom. - I co się wtedy dzieje? – zapytała ta kropla, która nie miała tyle szczęścia co jej koleżanka. - Wtedy sprawiam, że powstaje kałuża, w której odbija się niebo…