Wiem, to dokładnie, kto za tym stoi i dyryguje lotem motyla, przechyla szalę świtu i zmierzchu, i nam kolana każe uginać.

Soczys­ta leśna polana. Spi­ja mo­tyl nek­tar jej Przysiadł... Na chwilę... Jed­no spojrzenie... Rozłożył skrzydła. Ulotną chwilę zostawił. Kwiat głazem się stał.