Piękne jest życie, gdy go nie psujesz. Nadmiaru szczęścia, nie oczekujesz. Bierzesz je takim, jakie się zdarza. Cenisz wartości i je pomnażasz. Gdy kiedyś w życiu, burzliwa fala, O twą łódź szczęścia uderzy, pamiętaj! Ten ocaleć może, Kto umie kochać i umie wierzyć!

Popatrzymy na skarbów morzu wzięty przepych Zgasłym spojrzeniem oczu od bujnych łez ślepych. Pójdziem, a ty nie spytasz o moje przygody, Gdy na twojego domu wchodzić będziem schody. Aż kiedy w twym ogrodzie pod ciemnymi drzewy Usiądziem chłodząc skronie letnimi powiewy, Choć nie wyrzeknę słowa brzmiącego wyrzutem, Uczujesz nagle w sercu boleśnie ukłutem Żal obłędny, szalony lęk, jak zawrót głowy, Żeś pierwszy lot mych tęsknot na mozół jałowy Skazała, na tych marnych nam skarbów szukania, I przeklniesz dzień, gdym słuchał twego rozkazania, Choć nie zgadniesz, że jutro opuszczę twe progi: Bom, błądząc, nad cię błędne swe pokochał drogi..

Gdy nie wiesz do którego portu płyniesz, żaden wiatr nie jest dobry.